حلالم کن اگر عاشق نبودم

توساده من ولی صادق نبودم

حلالم کن اگر دیوانه بودم

تو بودی من ولی بیگانه بودم

تو چشمانت همیشه مال من بود

دل من بی تو هر جا پرسه زن بود

حلالم کن رهایم کن از این درد

که رویم شد از این شرمندگی زرد

شاعر:سارا سکوت

نوری از جنس خدایم.به خدا باز آیم.

آن خدایی که همیشه اینجاست

در سراپرده ی نور

در نهان دل خود یافتمش

آن خدایی که همیشه اینجاست

در نهان دل من

ما که از جنس خداییم خاک چیست؟

خاک بی ارزش و پست و ناچیز

دست این پنجره ها می لرزد

آن زمان که .به خدا. باز شوند

همه جا نور امید

همه جا صحبتی از قدرت او

.......

....

..

پس چرا بال پرستو شکست

گل باغچه خشکید

راستی.پس چرا غصه هنوز هم اینجاست؟

دیگر خبری نیست چرا؟

پس بگو قاصدک خوش خبر قصه کجاست؟

نه... دگرنوری نیست

پس خدای دل من را چه شد؟

اعتراف مي كنم آخر

نه......همه از خاکیم.که به خاک باز آییم

من نه از جنس امیدم. نه از جنس خدا...

"سارا سكوت"

شاید از حس نگاه تو شبی                            یک  نفر  راهی  پرواز شود

"سارا سکوت"

به خدا........؟

عجب ........خدا که اینجاست..تو در هپروت سیر می کنی.. بیدار شو مرد..از قافله عقبی..دیر بجنبی  خدا هم دیگه اینجا نیست....!!!!

"سارا سکوت"

...................وزندگی من که با بودنت شعله ور بود....................

می خواهم فریاد بزنم وبگویم......................

.....................گل من ....  گل من.......................بی تو هیچم

...............کاش درخاک سرد من بودم.............. نه تو...........کاش....

.........زیر الواری از خاک من به خواب میرفتم..............نه تو............

...عشق من دوستت دارم........

..به وسعت نیستی و هستی

.به وسعت معنای عشق..............................دوستت دارم.....گلم

"سارا سکوت"

                                                 گریه نکن.......

     گــــــریه نــکن طاقتـــشو نــــدارم                                واسه همینه که مـــی خوام بمـیرم

    اشکاتو باک کن به چشام نگاه کن                                 مـن بـــیش دریای دلـــت کویـــرم

    این همـــه آزادی دل نمـی خــوام                                 واسم اسیـــر تـو بودن یـه دنیــاس

   گریـــه نکن اشـــکاتو من نـبیـــنم                                 نگو که غصه ی تو از من جداس

   من همه دنیارو به بات می ریزم                                  تـــا که بخندی تـــو به روی دنــیا

                                                                                                                                      عزیز مـن زندگیـــمون دو روزه                                  ایـــن روزا رو با دل من را بیا                                                                                                                    

          شاعر:سارا سکوت.

          ۱۳۸۷/۱/۱۴

دهقان فداکارپيرشده،چوپان دروغگو عزيزشده، شنگول و منگول گرگ شدن، کوکب حوصلهء مهمون رو نداره، کبرا تصميم گرفته دماغشو عمل کنه، روبا و کلاغ دستشون توي يک کاسه است،حسنک گوسفنداشو ول کرده وتوي يک شرکت آبدارچي شده،آرش کمانگيرمعتاد شده، شيرين،خسرو و فرهادو پيچونده و با دوست پسرش رفته اسکي، رستم و اسفندياراسباشونو فروختن و باموتور ميرن کيف قاپي!راستي سر ما ايرانيها چه آمده!!!!!!!!!!!

 فقط من ماندمو ترانه هایم  با دلی پر خون.....................

((سارا سکوت))

                                                              (( از اين گريه چه مي دوني))

               از اين گريه چه مي دوني                             از اين حرفا چه مي فهمي

                بــــراي عشق تـــو بــودن                             نــــــداره اين دلـــم سهمي

                بــــذار دستاتو تو دستــــام                            بــــذار آروم بگيــــرم مـن

                بيــــا حرفـــا مـو باور كن                             كـــه از عـشقت اسيـرم من

                 از اين گريه چه مي دوني                             از اين حرفا چه مي فـهمي

                 بــــراي عشق تـــو بــودن                             نــــــداره اين دلـــم سهــمي

                 تــــو از تنــــهايـي ســـازم                            نشســتي قصــه مي سـازي

               نـــدونسـتي ولــــي يكبــــار                           كـــه تو آهنگ ايــن سـازي

              از اين حرفا چه مي فهمــي                            نـــمي فــهمي منـــو انـــگار

            كه مـــن در حسرت عشقت                           كـــه مـــن در حسرت ديدار

             نمــــي دونم ولـــي شـايــــد                            خـــدا قسمــت كنه يـــك روز

              بيــــايو مــــرهـــمي باشـــي                          بــــراي ايـــن دل پــر ســـوز

                                  شاعر:سارا سكوت

                                         تا شقایق هست

                                                              زندگی باید کرد........

   دل گفته ای از سحر مانتره

و قصه ی من و تو به تلخی قهوه ای که دوست می داشتی پایان یافت.

ببین حالا از من چه مانده جز خاکستر؟

((سارا سکوت))

داشتن دو دست و يک دهان و دو چشم انتخاب تو نبوده

است والدين تو نيز نقشي در طرح پيکر تو نداشته اند

ولي اگر نيک بنگري.همه چيز جفت افريده شده است

نخست چشمها منخرين بيني گوشها

دست چپ و دست راست  نيمکره چپ و

نيمکره راست مغز و پاها بطن راست وچپ در قلب

اما درست در مرکز صورت شما عضوي قرار دارد

 که منفرد وتنهاست: دهان وزبان

از اين يگانگي مي توان به پيام خاصي رسيد:

بايد دوبار ديد تا يک بار سخن گفت

بايد دوبار انديشيد و دوبار شنيد تا يکبار دهان گشود

بايد دوبار کار کرد تا يکبار حرف زد

بايد دوبار نفس کشيد تا يکبار سخن گفت

با اين همه ما همه بردگانيم و زبان ارباب

او هرگز آرام نمي گيرد.

به ندرت مي انديشيم پيش از انکه دهان باز کنيم .

ما حتي در خواب نيز همچنان حرف ميزنيم.

تو  بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم                         اگه این منم که هستم

ولی از هوای گریه هات پرم            

اگه شکوه دارم از تو                            اگه بی قرارم از تو

تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره                           به تو میرسم دوباره

اگه عاشقم بها نه ام تویی